Written Through Tears
-
THE THIRD TIME: Reckoning with Rage, Relapse, and the Quiet Weight of Being Loved
This is the third time I have entered the rehabilitation center. I thought I was done. I thought I had finally made it out. After eight long months inside these walls, I walked out those doors — and for two weeks, I breathed free air. Two weeks. That was all I got before everything fell… Read more
-
A Stranger Wearing My Son’s Face
“May isang tao na nagnanais na makuha ang ulo mo” Sinabi niya ito na nakangisi. Ang uri ng ngising nakikita ko lamang sa mga mukha ng mga mamamatay-tao sa mga anime na minahal niya noon. Labintatlo siya nang mapansin ko ang ngising iyon sa unang pagkakataon. Nang panahon na makilala ko na ang kahulugan nito,… Read more
-
Not Yet: A Story About Wings, Roots, and the Space In Between
Dumating ako sa puntong punô ng galit ang aking dibdib sa labis na paghihigpit ng aking mga magulang. Pakiramdam ko noon, ako’y isang ibong ikinulong sa hawla—may pakpak ngunit hindi makalipad, may pangarap ngunit hindi matupad. Sigurado ako sa sarili ko, hindi ako magkakamali, hindi ko sisirain ang aking kinabukasan. Ngunit sa kabila ng lahat,… Read more
-
Sa Gitna ng mga Maikling Sagot
Bawat sagot niya, umaasa ako— baka sa dulo may “Ikaw, kumusta ka?”baka may “Miss na kita.”baka may “Ingat ka ha.” Isang tanong lang sana. Isang pirasong pag-aalala. Isang patunay na mahalaga ako. Na hinahanap din niya ako. Na ang pananabik ko… may katumbas. Pero wala. Malamig siya. Maikli. Parang pader. Read more
-
The Healing Strokes: Finding Solace in Calligraphy During a Mother’s Darkest Moments
Madalas kong titigan ang aking koleksyon ng mga panulat. Doon ko napagtantong napakarami na pala ng aking nagastos—hindi lamang pera, kundi mga piraso ng aking sarili. Ang mga papel at panulat na ito ang naging tahimik na saksi sa aking mga luha, sa bawat gabing isinulat ko ang sakit na hindi ko masambit. Dito unti-unting… Read more
-
The Empty Seat: The Slice of Mother’s Journey Through Tears and Hope
Tinitigan ko siya nang may luha sa aking mga mata. Siya ang aking anak. Isang marka ang nabuo sa aking kamay—maitim, pangit, at hindi mabubura. Isang sugat ng kawalang-galang. Hanggang ngayon, minsan ko pa rin itong hinahaplos, binabalikan ang sandaling unang itinaas niya ang kanyang kamay laban sa akin. Ang unang pagkakataong ang pagmamahal ay… Read more