Talaga bang ang mga guro ay kulang sa kaalaman sa pananalapi—
o kulang lang ang mundong handang umunawa sa kanila?

Masaya ako para sa kanya.
Nangarap siya, nagsumikap, at sa wakas—naging ganap na guro. Isang tagumpay na tila liwanag matapos ang mahabang gabi ng paghihintay. Para bang lahat ng pagod at sakripisyo ay may katumbas ding gantimpala.

Ngunit ang liwanag pala ay may kasamang anino.

Ilang taon ang lumipas, may kumalat na balita—mga bulong sa pasilyo, mga matang palihim na nakatingin, mga usap-usapang hindi maiiwasan. Lubog daw siya sa utang.

Unti-unti, ang paghanga ay napalitan ng panghuhusga.
Ang papuri, naging panlalait.

Pinag-uusapan siya.
Pinagtatawanan.
Hinuhusgahan ng mga taong hindi naman alam ang bigat ng kanyang pinapasan.

At doon ako napaisip—
Ganito ba talaga kalupit ang mundo sa mga guro?

Sila na nga ang nagtuturo kung paano mangarap, sila pa ang hirap bumangon.
Sila ang gabay ng iba, pero tila walang gumagabay sa kanila.