Nalungkot ako nang mabalitaan ko ang pagpanaw ng aking guro.

Parang may bahagi ng aking pagkabata ang biglang nawala.
Parang may ilaw na matagal nang gumagabay sa akin ang biglang namatay.

[views]

Tahimik akong napaupo. Hindi agad pumasok sa isip ko ang mga salita—tanging mga alaala lamang ang nagsimulang bumalik, isa-isa, parang lumang pelikulang muling pinapatugtog ng panahon.

Naalala ko siya—
ang kanyang mga ngiti, ang kanyang tiyaga, ang paraan niyang magturo na parang naniniwala siya sa akin higit pa sa paniniwala ko sa sarili ko.

Siya ang unang nagsindi ng apoy sa aking puso para matutong magluto.
Tinapay. Cake. Mga simpleng bagay noon—pero para sa akin, parang mga pangarap na unti-unting hinuhubog ng aking mga kamay.

Hindi naging madali.

Maraming beses akong nagkamali.
May mga tinapay na hindi umalsa.
May mga cake na nasunog.
May mga sandaling gusto ko nang sumuko.

Pero sa bawat pagkakamali, naririnig ko ang boses niya—
“Subukan mo lang ulit. Kaya mo ’yan.”

At sinubukan ko nga.

Hanggang sa dumating ang araw na hindi ko inaasahan—
nanalo ako sa mga paligsahan sa pagluluto sa aming paaralan. Hawak ko ang medalya, nanginginig ang kamay, at ang unang pumasok sa isip ko ay siya.

Dahil kung hindi niya ako tinuruan, kung hindi niya ako hinikayat, kung hindi niya ako pinaniwala sa aking kakayahan—hindi ko mararating ang tagumpay na iyon.

At sa tabi ko, nariyan ang aking ina—ang aking unang tagasuporta.
Ang kanyang mga palakpak at yakap ang naging lakas ko sa bawat laban.

Sa gitna ng lungkot ng kanyang pagpanaw, napangiti ako.

Dahil naunawaan ko—
ang mga tunay na guro, hindi kailanman nawawala.

Nananatili sila sa ating mga alaala,
sa ating mga tagumpay,
at sa bawat pangarap na patuloy nating tinutupad.

Siya ang nagsindi ng apoy.
At ako ngayon ang patuloy na magpapaliyab nito.

This essay was first published in The Scholarly Lens: A Literary Magazine under the Dreamer Publications.